cud narodzin

      Czemu narodziny nazywane są cudem? Jaki to cud skoro wszystko tak bardzo boli? Kobieta jest umęczona do granic możliwości; chodzi jak emeryt; piersi bolą, umyć się normalnie nie można. Eh cud natury. Druga sprawa karmienie. Może jestem wyrodną matką ale nie czuję tego, nie chcę karmić, sprawia mi to ból, wzbudza jaki rodzaj obrzydzenia. Ale próbuję bo to dobre dla dziecka. Ze Starszym miałam nacisk zewsząd - kazali karmić, radzili, mądrzyli się.. nikt nie zapytał jednak jak ja się z tym czuję; czy jest mi z tym dobrze, czy daję radę. Nikt nie powiedział, że jak się nie da to trzeba odpuścić - a nie dawało się bo przez ten cały stres nie miałam za dużo pokarmu. Ten wszechobecny przymus - nijak sobie z tym nie radziłam; czułam się źle, byłam ciągle na maksymalnym stresie ale zagryzałam wargę i walczyłam o każdą kroplę. Istna katorga. Starszy był dokarmiany od narodzin i żyje.
   Teraz stwierdziłam, że jak się nie da to się nie da. Tym razem pokarm mam, jednak Mały nie jest chętny do współpracy. Niby słodka istotka ale jak przychodzi pora karmienia zmienia się w wampira. Z całej siły zaciska bezzębną szczękę, łapczywie pije nie dbając o mnie. Moje chęci karmienia naturalnie (znikome ale były) ulotniły się wraz ze zmasakrowaną brodawką. Mam kryzys. Chodzę sfrustrowana, rozdrażniona. Obrywa się Starszemu za wszystko - po czym mam wyrzuty sumienia i tak w kółko :(
  Dziś się poddałam i zaczęłam karmić mieszanką - niestety dziś był najgorszy dzień jaki dotąd mieliśmy. Widać Małemu mieszanka (nie taka tania) nie przypadła do gustu. Wył cały dzień.. Dobrze, że uznajemy smoczek bo bym oszalała. No i nadszedł wieczór i myślawka. A może karmić go z jednej, podleczyć drugą i znowu spróbować? Nie wiem.. dalej tego nie czuję - czy to czyni mnie złą mamą? Czy dobra mama to ta, która słania się na nogach, karmi mimo bólu i poświęca wszystko, całą siebie dla dziecka? Nie, dobra mama to szczęśliwa mama - dlatego jak nie da się to będziemy karmić mieszanką.

Polecam i bardzo sobie chwalę butelki Tommee Tippee